Niet alle hypertensie komt overeen¹Aldosteron is mogelijk het probleem²

ACC = American College of Cardiology; AHA = American Heart Association; ASCVD = atherosclerotische hart- en vaatziekten; BD = bloeddruk; CABG = coronaire bypassoperatie; CHD = coronaire hartziekte; CHF = congestief hartfalen; BI = betrouwbaarheidsinterval; CV = cardiovasculair; CVA = cerebrovasculair accident; CVD = hart- en vaatziekten; ESC = European Society of Cardiology; ESH = European Society of Hypertension; ESKD = ​​nierfalen in het eindstadium; HF = hartfalen; HR = risicoverhouding; HTN = hypertensie; IHE = ischemisch hartincident; ISH ​​= geïsoleerde systolische hypertensie; MI = myocardinfarct; non-rHTN = niet-resistente hypertensie; PCI = percutane coronaire interventie; rHTN = resistente hypertensie; RR = relatief risico; SBD = systolische bloeddruk; TIA = Transient Ischemic Attack; DM2 = diabetes type 2; VS = Verenigde Staten; SYS = systolische bloeddruk.



^* ESC-richtlijnen 2024: Om het risico op hart- en vaatziekten te verlagen, wordt aanbevolen om bij de meeste volwassenen een systolische bloeddruk van 120-129 mmHg te bereiken, mits de behandeling goed wordt verdragen (Klasse I, Level A). In gevallen waarin de systolische bloeddruk tijdens de behandeling gelijk is aan of lager is dan de streefwaarde (120-129 mmHg), maar de diastolische bloeddruk niet gelijk is aan de streefwaarde (≥ 80 mmHg), kan het intensiveren van de bloeddrukverlagende behandeling om een ​​diastolische bloeddruk van 70-79 mmHg te bereiken worden overwogen om het risico op hart- en vaatziekten te verminderen (Klasse IIb, Level C). Omdat het cardiovasculaire voordeel van een systolische bloeddruk streefwaarde van 120-129 mmHg tijdens de behandeling mogelijk niet geldt voor de volgende specifieke situaties, dienen gepersonaliseerde en minder strenge systolische bloeddruk streefwaarden (bijv. < 140 mmHg) te worden overwogen bij patiënten die aan de volgende criteria voldoen: symptomatische orthostatische hypotensie vóór de behandeling; en/of leeftijd ≥ 85 jaar (Klasse IIa, Niveau C). Omdat het cardiovasculaire voordeel van een systolische BP-streefwaarde van 120-129 mmHg tijdens de behandeling mogelijk niet geldt voor de volgende specifieke situaties, kunnen gepersonaliseerde en minder strenge bloeddruk streefwaarden (bijv. < 140/90 mmHg) worden overwogen bij patiënten die aan de volgende criteria voldoen: klinisch significante, matige tot ernstige kwetsbaarheid op elke leeftijd; en/of een beperkte verwachte levensduur (< 3 jaar) (Klasse IIb, Level C). ESH-richtlijnen 2023: Voor patiënten van 18-64 jaar is het doel de bloeddruk in de spreekkamer te verlagen tot < 130/80 mmHg (Klasse I, Level A). Voor patiënten van 65-79 jaar is het primaire doel van de behandeling het verlagen van de bloeddruk tot < 140/80 mmHg (Klasse I, Level A). Het verlagen van de bloeddruk tot ≤ 130/80 mmHg kan echter worden overwogen als de behandeling goed wordt verdragen (Klasse II, Level B). Voor patiënten van 65-79 jaar met geïsoleerde systolische hypertensie (ISH) is het primaire doel van de behandeling het verlagen van de systolische bloeddruk tot een waarde tussen 140 en 150 mmHg (klasse I, niveau A). Een verlaging van de systolische bloeddruk in de spreekkamer naar een waarde tussen 130 en 139 mmHg kan echter worden overwogen indien dit goed wordt verdragen, zij het met de nodige voorzichtigheid als de diastolische bloeddruk al lager is dan 70 mmHg (Klasse I, Level B). Bij patiënten van 80 jaar en ouder moet de systolische bloeddruk in de spreekkamer worden verlaagd tot een waarde tussen 140 en 150 mmHg (Klasse I, Niveau A). Een verlaging van de systolische bloeddruk in de spreekkamer tot tussen de 130 en 139 mmHg kan echter worden overwogen indien dit goed wordt verdragen, zij het met de nodige voorzichtigheid als de diastolische bloeddruk al onder de 70 mmHg ligt (Klasse II, Level B). ACC-/AHA-richtlijnen 2025: Voor volwassenen met vastgestelde hypertensie die een verhoogd risico lopen op hart- en vaatziekten (gedefinieerd als een voorspeld risico op hart- en vaatziekten van ≥ 7,5% over 10 jaar volgens PREVENT), wordt een streefwaarde voor de systolische bloeddruk van ten minste < 130 mmHg aanbevolen, met de aanmoediging om een ​​systolische bloeddruk van < 120 mmHg te bereiken, om het risico op cardiovasculaire events en totale sterfte te verminderen (Klasse I, Level A). Bij volwassenen met vastgestelde hypertensie die geen verhoogd risico lopen op hart- en vaatziekten, kan een streefwaarde voor de systolische bloeddruk (SBD) van < 130 mmHg, met de aanmoediging om een ​​SBD van < 120 mmHg te bereiken, redelijk zijn om het risico op verdere bloeddrukstijging te verminderen (Klasse 2b, Level B-NR).

† De EnligHTN RWE-studie onderzocht de klinische kenmerken en de ziektelast in de dagelijkse praktijk bij meer dan 300.000 volwassenen uit de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, en meer dan 175.000 volwassenen uit Spanje, Duitsland en Israël met hypertensie (HTN), gediagnosticeerd tussen 2018 en 2023.Patiënten werden behandeld met ≥2 antihypertensiva gedurende ≥30 dagen en hadden ten minste één dag follow-up. De analyse maakte gebruik van secundaire, geanonimiseerde declaratiegegevens en elektronische medische dossiers (EMR).Gecontroleerde hypertensie werd gedefinieerd als de eerste bloeddrukmeting onder de streefwaarde, terwijl de patiënt gelijktijdig werd behandeld met ≥2 antihypertensiva gedurende ≥30 dagen vanaf de indexdatum. Onvoldoende gecontroleerde hypertensie werd gedefinieerd als de eerste bloeddrukmeting boven de streefwaarde, terwijl de patiënt gelijktijdig werd behandeld met ≥2 antihypertensiva gedurende ≥30 dagen vanaf de indexdatum.Bloeddrukstreefwaarden: Verenigde Staten: 130/80 mmHgVerenigd Koninkrijk, Spanje, Duitsland en Israël: <140/90 mmHg Ongeveer twee op de drie patiënten met hypertensie die in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk werden behandeld met ≥2 antihypertensiva, hadden een onvoldoende gecontroleerde bloeddruk. In Spanje, Duitsland en Israël had 35% tot 53% van de patiënten met hypertensie die werden behandeld met ≥2 antihypertensiva een onvoldoende gecontroleerde bloeddruk.

‡ Retrospectieve cohortstudie van circa 2,4 miljoen volwassenen (van januari 2006 tot december 2010), waarvan 470.386 patiënten resistente hypertensie (rHTN) of niet-resistente hypertensie (non-rHTN) hadden. rHTN werd onderverdeeld in twee groepen: Gecontroleerde rHTN: bloeddruk (BD) <140/90 mmHg bij gebruik van ≥4 antihypertensiva (n=23.104).Ongecontroleerde rHTN: bloeddruk ≥140/90 mmHg bij gebruik van ≥3 antihypertensiva (n=37.223). Alle overige patiënten met hypertensie werden geclassificeerd als non-rHTN (n=410.059).De gemiddelde bloeddruk bedroeg: 154/79 mmHg in de groep met ongecontroleerde rHTN;123/67 mmHg in de groep met gecontroleerde rHTN;132/75 mmHg in de groep met non-rHTN. De primaire uitkomstmaten waren ischemische hartziekten (IHE), congestief hartfalen (CHF), cerebrovasculaire aandoeningen (CVA), nieuw ontstane eindstadium nierziekte (ESKD) en sterfte door alle oorzaken, elk geëvalueerd als afzonderlijke concurrerende uitkomsten.In de rHTN-populatie bereikte een groter aandeel patiënten ten minste één van deze uitkomsten dan in de non-rHTN-populatie (31,0% versus 16,7%; p<0,001).De multivariaat gecorrigeerde uitkomsten, waarbij de rHTN-populatie (zowel gecontroleerd als ongecontroleerd) werd vergeleken met de non-rHTN-populatie, werden gerapporteerd als hazard ratio (HR) met 95%-betrouwbaarheidsinterval (BI): IHE: HR 1,24; 95% BI 1,20-1,28CHF: HR 1,46; 95% BI 1,40-1,52CVA: HR 1,14; 95% BI 1,10-1,19ESKD: HR 1,32; 95% BI 1,27-1,37Sterfte door alle oorzaken: HR 1,06; 95% BI 1,03-1,08 Definities: CHF (congestief hartfalen): hartfalen en cardiomyopathie.ESKD (eindstadium nierziekte): behandeling met dialyse of niertransplantatie.IHE (ischemische hartziekte): myocardinfarct, angina pectoris, coronaire afsluiting, myocardnecrose en elke percutane coronaire interventie (PCI) of coronaire bypassoperatie (CABG).CVA (cerebrovasculaire aandoening): beroerte, bloeding in het centrale zenuwstelsel of een niet nader gespecificeerde cerebrovasculaire aandoening/incident.

^§ Een systematische beoordeling en meta-analyse van 123 gerandomiseerde onderzoeken (gepubliceerd tussen 1966 en 2015) onderzocht de effecten van bloeddrukverlaging op cardiovasculaire ziekten en sterfte bij verschillende uitgangswaarden van de bloeddruk en comorbiditeiten bij 613.815 deelnemers. Er werden ook gegevens verzameld over belangrijke cardiovasculaire events (gedefinieerd als fatale en niet-fatale myocardinfarcten, plotselinge hartdood, revascularisatie, fatale en niet-fatale beroertes en fataal en niet-fataal hartfalen), coronaire hartziekten (fatale en niet-fatale myocardinfarcten en plotselinge hartdood, exclusief stille myocardinfarcten), beroertes (fatale en niet-fatale, exclusief TIA’s), hartfalen (nieuwe diagnose van hartfalen, ziekenhuisopname of overlijden) en nierfalen (ESKD resulterend in dialyse, transplantatie of overlijden) en mortaliteit door alle oorzaken. De relatieve risico’s voor cardiovasculaire gebeurtenissen per verlaging van de systolische bloeddruk met 10 mmHg waren als volgt: ernstige cardiovasculaire gebeurtenissen: 20% (RR=0,80; 95% BI: 0,77–0,83); CHD: 17% (RR=0,83; 95% BI: 0,78–0,88); beroerte: 27% (RR=0,73; 95% BI: 0,68–0,77); HF: 28% (RR=0,72; 95% BI: 0,67–0,78); mortaliteit door alle oorzaken: 13% (RR=0,87; 95% BI: 0,84–0,91); nierfalen: 5% (RR=0,95; 95% BI: 0,84–1,07). Het effect op nierfalen was niet significant.


Referenties:

1. Jones DW et al. J Am Coll Cardiol. 2025;86(18):1567–1678.
2. Brown JM et al. Ann Intern Med. 2020;173(1):10–20..
3. McEvoy JW et al. Eur Heart J. 2024;45:3912–4018.
4. Mancia G et al. J Hypertens. 2023;41(12):1874–2071.
5. World Health Organization. Global report on hypertension 2025: high stakes – turning evidence into action. Geneva: World Health Organization; 2025."
6. EnligHTN Real-World Evidence Program.
7. Sim JJ et al. Kidney Int. 2015;88(3):622–632. 
8. NCD Risk Factor Collaboration (NCD-RisC). Lancet. 2021;398(10304):957–980. Erratum in: Lancet. 2022;399(10324):520. 
9. Wandile PM. Hypertens Comorb. 2024;1(1):1–7.
10. Ettehad D et al. Lancet. 2016;387(10022):957–967.